Besuch in der Heimat am 03.06.1980
Nu bin ick mal bie Willi Lieken, (und freu mick!)
Datt ick ook hier mal kann kieken!
Bin de Burwamd lang elatscht,
hewwe hier un da etratscht.
De Schaule hewwe ick bekiekt,
wo we op de Tafel noch et schriewen jeievt.
Martha bist mal wedder hier.
Hört ich rufen hinter mir.
Wie ick mick umkieke, hewwe ickt ekennt,
Se kam von de andere Siete anerent.
Sind tesamme wieder ejahn,
blewwen hier un da mal stahn.
Da wohnte Schulze, Schulze und Jordan,
datt war unse Schandarm.
Ja, an Erinnerungen ist man tuhuse nicht arm.
De kleinen Hieser von de Niebuern sahen erbärmlich ut,
sinn damals ook bloss ut Lehm ebut.
Annen ollen Hoff hemm we uns etrennt,
ne Fruhe kieke ut Fenster, hewwe ick nich erkannt.
Bin langsam wieder eschlendert,
dachte, hier hat sick veel verändert!
Hewwe de Weewinne de Brennettel un de Diestel betracht
Un dabie in Stille edacht?
De Weewinne, dat Unkrut, dat iss treu eblemm,
bloss ick bin affehaut nach dremm.
Nu kiekt ick hier un da mal hin,
un manches kam mick in den Sinn!
Hier schtund manchmal unse Dreschmaschine,
hier spannte der olle Finzenz seine Wäscheline`
ook de Schnapsfabrike hewwe ick noch erkennt,
wo lange Plümecke Kartoffelschnaps ebrennt.
Hei hat esorjet, dat de Knechte von de Ossen un Pääre,
ook im Winter beschäftijet wäre.
Da hat so mancher von en Schnaps enippt
Un is dabie ut de Stewwel ekippt.
Un de Mure dee de Burnjahrns von de Kaserne etrennt,
hewwe ick kaum wedder ekennt.
Putz und Mörtel, Stein und Stock
Un sogar en jrotes Lock.
Wehmütich hewwe ick betracht,
Bie Fritze Bruun hewwe ick edacht,
hier hämm we danzt, et war einmal,
en jroter un en kleiner Saal
un wenn de Blechmusik erklang,
dann warn we alle mittenmang.